33. Festiwal Mediów „Człowiek w Zagrożeniu”

Za piękny i poruszający podwójny portret młodych artystek. Ten niezwykle osobisty, szczery i przejmujący film o bolesnych zmaganiach z dorastaniem, sztuką i kobiecością przywraca nam wiarę w przyjaźń i wolność.

Za przedstawienie w oszczędnej i prostej formie przerażającej ludzkiej tragedii. Autor wspaniale pokazał, że można pomagać podwójnie, ratując dosłownie ludzkie życia i stworzyć przy tym z pomocą kamery pełne wzruszeń i prawdy uniwersalne antywojenne świadectwo.

Za ciepłą, czułą i opowiedzianą z humorem historię o trudach codziennej egzystencji bohaterów, którzy borykając się z życiem nie tracą otwartości i wrażliwości na drugiego człowieka

Reżyserka tego filmu opowiadając historię ukraińskiej młodzieży oddaje uniwersalną istotę dorastania pośród przeciwności losu. Maluje zarówno z czułością, jak i bólem portret marzeń młodych bohaterów wciąż pełnych optymizmu, pasji i wytrwałości w obliczu wojny.

Za opowiedziany jedynie w trzech rozdziałach portret wprowadza nas w świat mądrej, wrażliwej i zachwycającej kobiety. Syntetyczna narracja połączona z czułością i uważnością kamery sprawia, że ten obraz naturalnie przedstawia radość, tęsknotę za tym co odeszło, starość i śmierć. Jesteśmy przekonani o wadze poruszanego tematu, wskazujemy na umiejętny dobór środków wyrazu.

Nagroda za piękny, nie nazbyt dosłowny, lecz niezwykle przejmujący portret „ludzi w zagrożeniu”. Przedwojenny obraz społeczności tuż przed nadchodzącą katastrofą. Zapis stanu nadziei pomieszanej z narastającą trwogą oraz obserwacją indywidualnych sposobów walki ze strachem.

Jury docenia obraz wojennej codzienności widzianej oczami polskiej ratowniczki, która zdecydowała się całkowicie zmienić swoje życie dla innych. Historia nietuzinkowej bohaterki opowiedziana z dużą dbałością o warstwę wizualną.

Nagroda za wzorowy przykład dziennikarstwa interwencyjnego. Jury docenia rzetelność dziennikarską i upór w rozwiązaniu problemu bohaterów. Ponadto reportaż doskonale wpisuje się w tematykę festiwalową.

Za odkrycie i pokazanie niezwykłej pary bohaterów. Dzięki nim przypomnieliśmy sobie o tym, co w życiu najważniejsze.

Autorka z wielką wrażliwością ukazała losy głównej bohaterki i jej determinację w poszukiwaniu utraconej „siostry”. Reportażystka opowiedziała o najważniejszej postaci dzieciństwa, o urodzonej w czasie wojny we Lwowie Ewie Hubner-Pańczyk. Kim Ewa- Ludka była naprawdę? Dlaczego zniknęła? Dzięki doskonale skonstruowanej opowieści stopniowo odkrywamy prawdę, poznajemy poruszającą historię dotykającą jednostkowego doświadczenia, ale też splątanych losów dwóch narodów – polskiego i żydowskiego. Katarzyna Michalak tak buduje napięcie w swej opowieści, że zaskakuje słuchacza niespodziewanymi zwrotami akcji. Reportaż zarówno słowem jak i dźwiękiem w przepiękny sposób „maluje” trudną do zrozumienia historię, będącą jednocześnie obrazem minionego czasu i doświadczeń wielu Polaków.

Za umiejętność otwarcia rozmówców w taki sposób, że zechcieli jeszcze raz przeżyć tragiczną historię utraty dziecka i opowiedzieli jak dali sobie radę po stracie bliskiej osoby. Głęboko humanitarna opowieść o dobrej stronie ludzkiej natury. O tym jak doświadczenie śmierci, przeżytej żałoby buduje człowieka Reportaż wzrusza, prowadzi do zadumy, ale i do burzliwej dyskusji nad podjętą przez rodziców decyzją.

Za podwójny portret artystek stojących po przeciwnych stronach kamery i za międzynarodową perspektywę na sztukę – bez zapominania o człowieku i odpowiedzialności twórczej.

Za wyjątkową podróż do samoakceptacji, podczas której reżyser nie stracił z oczu człowieka.