Dom niemej kobiety

Hebron – miasto na Zachodnim Brzegu Jordanu podzielone na dwie ściśle zamknięte strefy: palestyńską i izraelską. Między nimi, na „ziemi niczyjej” mieszka tylko jedna rodzina: 8-letni, niepełnosprawny Yousef i jego głucha matka Sahar. Chłopiec jako jedyny ma prawo swobodnie przechodzić przez pilnie strzeżone zasieki. Yousef przekracza jednak nie tylko granicę wytyczoną na mocy „umowy hebrońskiej”, ale także granice języka przeplatając arabski i hebrajski, a gdy ta komunikacja okazuje się niewystarczająca – używając języka migowego oraz mowy ciała. Przekracza granice narodowe, gdy mówi, że jest hebrończykiem, pół-Izraelczykiem, pół-Palestyńczykiem; gdy wiwatuje na część Palestyny, by potem spędzać całe dnie na pogawędkach z izraelskimi żołnierzami. Film dostał Złotego Smoka dla najlepszego filmu krótkometrażowego tegorocznego Krakowskiego Festiwalu Filmowego. Jurorzy nagrodzili film „za wypowiedź polityczną, która przedstawia codzienne życie swoich bohaterów takim, jakie ono jest, pozbawione stronniczości i gotowych tez, pozwalając widowni zmierzyć się z sytuacją (pozornie) nieustającego konfliktu między ludźmi.”