Musimy porozmawiać

Filmowy projekt Jędrzeja Michalaka rozpoczął się od „rozmów”, jakie reżyser zaczął nagrywać po śmierci matki. Były to monologi, w których opowiadał jej o stracie, smutku i tym, czego powiedzieć nie zdążył. Była to forma autoterapii, do przejścia której nakłonił innych ludzi „po stracie”. Dał im tym samym szansę głośnego opowiedzenia o swoich uczuciach, przejścia swego rodzaju ostatecznego pożegnania i oczyszczenia się z emocji, które towarzyszyły im w ostatnich miesiącach, dniach, minutach spędzonych z utraconym bliskim.