Nadejdą lepsze czasy

Jedenastoletnia Jula żyje na największym wysypisku śmieci w Europie. Odgrodzona płotem z betonu od reszty świata, oficjalnie nie istnieje. Dziewczynka dorasta wśród nędzy i rozkładu. Jednak mimo to śmieje się i zakochuje, maluje włosy i robi makijaż, żeby pięknie wyglądać. Żartuje, słucha muzyki, czyta czasopisma wyciągnięte ze sterty śmieci, aby wiedzieć, co dzieje się w zewnętrznym świecie – świecie, o którym może tylko pomarzyć, przyglądać mu się z dystansu, z ogromnej góry śmieci, która jest jej domem. Piękne i pełne kolorowych świateł miasto kusi z daleka. Światła i reklamy Moskwy błyszczą, lśnią bogactwem i mrugają bezczelnie do odartych ze wszystkiego mieszkańców wysypiska. Ludzie po tej stronie płotu mogą tylko śnić o normalnym życiu. Pragną szczęścia i normalności. Jula ma jedno marzenie: wyrwać się z wysypiska. Rosyjska swałka znajduje się zaledwie osiemnaście kilometrów od Kremla i Placu Czerwonego; wysypisko ma wysokość siedemnastopiętrowego budynku i ponad dwa kilometry długości. To „zakazane terytorium” - ogromne, bezkresne. Żyje tu około tysiąca ludzi, najuboższa, pozbawiona wszelkich środków do życia grupa społeczna Rosji.