Scena ciszy

Wybitny, głęboko poruszający film Oppenheimera pokazuje ludobójstwo oczyma ofiar. Reżyser określa swoje dzieło mianem poematu na temat ciszy, zrodzonej z terroru, a zarazem wezwania do jej przełamania. Optyk Adi Rukun przeżył lata 60. XX wieku, kiedy Brygady Śmierci dokonywały w Indonezji niewyobrażalnych zbrodni. Po blisko pół wieku, podczas wymiany szkieł, proponuje mordercom spojrzenie na przeszłość z innej perspektywy – okulary mają zmienić ich patrzenie na świat. Rukun ma nadzieję, że zbrodniarze, z których część to uprzywilejowani obywatele, przyjmą w końcu odpowiedzialność za swoje czyny. Wierzy, że odważna konfrontacja z mordercami przywróci jego rodzinie godność i pozwoli na wyleczenie strasznej traumy, która ich gnębi. „Z tej konfrontacji wyłania się trudny do pojęcia, surrealistyczny obraz znieczulicy, manipulacji, zagłuszania sumienia i moralnej gangreny trawiącej całe społeczeństwo żyjące od pół wieku w atmosferze strachu i zakłamania” – zauważa w „Polityce” Janusz Wróblewski.